Het weblog van Carola

17-07-2009

Strictly for non-muslims

Als ik naar de tandarts moet, ga ik naar het American Dental Centre. Daar zit een internationaal team dat bestaat uit Omaanse, Syrische, Canadese, Egyptische, Engelse, Ierse, Thaise en –inderdaad- Amerikaanse medewerkers.
Als ik naar de kapper ga, ga ik naar de Engels/Australische vrouw die hier haar eigen zaak heeft opgezet. Haar team bestaat uit Zuid-Afrikaanse, Schotse, Italiaanse, Thaise, Filippijnse en Indiase medewerkers. Haar clientèle uit dezelfde nationaliteiten, plus Omaanse dames die het chique vinden om juist daarheen te gaan en niet naar een Omaanse kapper.

Afgelopen weekend zaten we op de club met Nederlandse vrienden. Om ons heen zaten Omani, Fransen, Noren, Indiers en Engelsen.
De voertaal hier is over het algemeen Engels. De meeste Omani spreken inderdaad Engels, en naast Arabisch spreken ze vaak Swahili. Dat komt dan weer omdat veel Omani oorspronkelijk uit Zanzibar komen. Tot en met de 19e eeuw viel Zanzibar onder het bewind van Oman, daarna namen de Britten het beheer over en inmiddels is het land een deel vanTanzania. Vandaar dat Swahili.
Onze Chandran, de houseboy die ook twaalf jaar geleden al bij ons was, komt uit Kerala in India. De streek, zoals hij niet zal nalaten ons te vertellen, met de meeste geletterde Indiers. Chandran spreekt drie Indiase talen en een beetje Arabisch en gelukkig ook wat Engels, want anders had ik een probleem. De tuinman, die ook al Chandran heet komt ook uit Kerala. Een beetje saai misschien, maar we konden niet zo gauw zo’n goed tuinman vinden die (om het geheel kleurrijk te houden) ergens anders vandaan kwam.

De buren aan de ene kant komen uit Schotland en Engeland, die aan de andere kant uit Nederland en Zuid-Amerika.
Echtgenoot komt uit Nederland en ik ook. Saai.
Ik doe de meeste boodschappen bij de Al Fair, onderdeel van Spinney’s, een Engelse
supermarkt-keten. En als ik daar niet heen ga, ga ik naar de Carrefour, een Franse supermarkt-keten, of naar het Sultan, een supermarkt met vestigingen in Kuwait, Jordanië en Oman. In bijna alle zaken kan ik Nederlandse koffie, drop en speculaas krijgen, naast allerlei Italiaanse pasta’s en sauzen, Franse croissants en stokbrood en de meest onbegrijpelijke Indiase kruiden en vruchten. Het vlees komt uit Australië, Nieuw-Zeeland, Brazilië en India. De groente ook (en ook uit Nederland), maar er is ook een keuze uit groentes uit Oman, van bloemkool tot asperges. Varkensvlees kan ik ook krijgen in de “pork corner” (“strictly for non-muslims”) en daar staan bijvoorbeeld ook de marsh-mellows omdat daar gelatine (van varkensbotten) in zit.

Ik geef Nederlands aan Nederlandse leerlingen van verschillende internationale scholen waar zoveel nationaliteiten zitten dat ik daar dit hele stukje mee zou kunnen vullen. Laat ik het zo zeggen: mijn leerlingen zouden voor de rest van hun leven elk jaar een vakantie kunnen houden in steeds een ander land bij de klasgenoten die ze nu leren kennen tijdens hun schooltijd hier in Oman.

De krantenman is een Bengali.
De dierenarts is een Duitse.
Er zijn hier ook een Nederlandse tandarts en een Nederlandse huisarts.
We hebben laatst een schutting laten maken door een Pakistaan.
Thuis spreken we gewoon Nederlands.

En dan zijn er nog steeds mensen die vragen of het niet saai is in zo’n buitenland.