Het weblog van Carola

31-07-2009

Laundry, landery, luandry, landry, launry

Het werd allemaal anders beslist. Wij dachten dat we vorige week dinsdag en woensdag vrij zouden krijgen, maar het werden  maandag en zaterdag. Evengoed hadden we al een tripje Ras al Khaimah geboekt, dus we gingen toch maar. Lastig plannen, zei ik al.

De rit naar het noorden van Oman, de weg langs de Batinah Coast van Muscat richting Sohar en nog verder, tot aan de grens bij Sjarjah,  is weinig spectaculair. Hoewel je de hele route langs de kust rijdt, zie je nergens een glimpje zee. Waar het eigenlijk op neerkomt is dat je bij Muscat de snelweg oprijdt en dan gewoon rechtdoor rijdt.

Er zijn wat kleine dorpjes langs de weg met meestal kleine huisjes opgetrokken uit betonblokken met een dikke laag pleisterwerk ertegen aan. Op bijna elk huis staat een satellietschotel en soms twee of drie en ze zijn allemaal bestoft en verroest. Zo hier en daar staat er opeens een enorm, protserig huis tussen, waarschijnlijk een tweede huis van een Omani die het gemaakt heeft in de grote stad. Vaak zijn het –laten we zeggen-  “huizen met een bijzondere architectuur”  vol met tierelantijntjes, torentjes en veel smeedwerk met krullen. Ook zijn ze dol op felgekleurde glas-in-lood ramen. Ik heb ze gezien in feloranje, geel, blauw met een olieachtige glans eroverheen of knalrood en goud. Verder bestaan die dorpjes vooral uit kleine concentraties van wat bedrijfjes links en rechts van de weg. Armoedige werkplaatsjes waar ze auto’s repareren, of koelkasten, ijzer smeden of meubels maken. Er zit altijd wel een wasserijtje (Laundry, landery, luandry, landry, launry) bij en soms zelf een juweliertje (sale of jewellery, juelry, jewelry, jullery en in één geval zelfs sale of jeweller)en een enkele beautician (ook daar veel variaties mogelijk). Verder natuurlijk moskees, van hele grote tot hele kleine. En overal bushaltes, vooral belangrijk voor al die kinderen die door de schoolbussen worden opgepikt. Want elk kind in Oman heeft recht op onderwijs en het maakt niet uit hoe afgelegen je woont, je kunt altijd door een bus worden gehaald en gebracht.

Tussen de bebouwing door geelgrijze gravelvlaktes met wat lage, dorre struikjes. Langs de hele weg lage, houten hoogspanningspalen en ook veel, heeeeel veel acacia’s die stuk voor stuk bewaterd worden door een tankautootje dat elke dag langs komt om al die duizenden boompjes een plens water te geven. Op plekken waar het grondwater duidelijk hoger staat, is het opeens erg groen. Het water komt hier ondergronds vanuit de bergen aanzetten en hier vind je veel ommuurde dadelpalm- of bananentuinen en een enkele kamelenfarm. Schitterend uitgevoerde kamelen, die waarschijnlijk voor het racen gebruikt worden. De tuinen worden bevloeid door het opgepompte grondwater. Zo hier en daar staan de tuinen er verwaarloosd bij, waarschijnlijk is de grondwaterspiegel daar al zo ver gedaald dat er niet meer tegenaan te pompen valt.

Kilometers voordat je bij een wat grotere plaats komt, valt het op dat alle lantaarnpalen in de middenberm, voorzien zijn van een soort houdertje. Die houdertjes waren nu leeg, maar ze kunnen gevuld worden met een foto van de Sultan bij bijvoorbeeld zijn verjaardag en dan rijd je over zo’n weg met op elke honderd meter een foto van de Sultan in een lijstje.

En die hele lange weg wordt telkens weer onderbroken door rotondes. Geen rotonde in Oman of er staat wel een kunstwerk in het midden. Dat kan variëren van een betonnen “Omaanse kist” overvloedig gevuld met sieraden van beton of hout, of een koffiekan, of een soort prieeltje waar je de dorpskapel in verwacht tot taferelen met steigerende paarden of springbokken. Ik moet daar nog eens een fotoserie van maken.