Het weblog van Carola

18-09-2009

Op wadi inspectie

Echtgenoot moest er nodig eens uit. Doordat het Ramadan is en daarbij eigenlijk ook nog steeds te warm om te gaan kamperen, is het er in weken niet meer van gekomen om eens wat rond te kijken. We gingen dus op een vrijdag (en dus niet het hele weekend, want onderweg koffie drinken en lunchen wordt dan al lastig) een paar wadi’s “doen”. Plekken, niet zo ver van Muscat waar we in al die jaren nooit geweest waren en wie weet, boden ze wel perspectief voor een toekomstig weekendje!

We wilden eerst naar wadi Abyat, niet ver van Rustaq, die bekend is om de poelen met water. Je kunt de poelen met de auto vanuit de noordingang van de wadi bereiken. Veel mensen spreken met elkaar af dat de ene auto naar de zuidingang rijdt en de andere naar de noordingang en vervolgens wandelt men elkaar dan tegemoet, wisselt autosleutels uit en wandelt door naar de andere uitgang  van de wadi waar dan dus een auto klaarstaat. Leuk uitje dat wij nu nog niet gedaan hebben.....  We waren per slot van rekening maar met één auto, dus het ging wat lastig. En verder hebben we de poelen niet gehaald omdat de track zo stenig was en zo moeilijk te berijden, dat we het risico niet wilden lopen vast te komen te zitten zonder hulp van een andere auto die ons e.v. ergens uit kon trekken. Maar we weten nu hoe we er kunnen komen en we gaan het beslist nog eens doen met anderen!

Na de trip-die-niet-echt-een-trip-was door wadi Abyat, zijn we naar wadi Mistall gereden. Die wadi is bekend om de hangende tuinen die vooral rond maart, april schitterend schijnen te zijn. Het was dus niet de goede tijd van het jaar daarvoor, maar het was ook maar een verkennend tochtje! Het ging er meer om dat we wilden weten waar we in een eventueel later stadium nog eens leuk een weekend heen kunnen gaan. We waren de wadi nog maar net ingereden of we werden min of meer gestopt door een Omani die met ons mee wilde rijden. Uiteraard laat je iemand niet in de brandende zon staan, maar het was wel lastig dat we geen idee hadden waar hij heen wilde. Hij sprak niet alleen geen Engels, hij sprak eigenlijk helemaal niet. De wadi is ontzettend lang en helemaal aan het eind –en dan ben je al een heel eind geklommen met de auto-  ligt een dorpje, waar wij niet heenwilden. Hij gelukkig ook niet. Halverwege stapte hij uit, waarbij hij ons op zijn Omaans meteen uitnodigde om te komen eten. En dat midden in de Ramadan! Ik zag het voor me: wij met een bord eten, terwijl de hele familie zou staan toe te kijken, want zij vasten uiteraard op dat uur van de dag! We hebben hem vriendelijk bedankt en we zijn de wadi nog een stuk ingereden waarbij we tot de slotsom gekomen zijn dat we ook deze wadi beslist nog eens gaan doen in het juiste jaargetijde.

En dan nog even het laatste nieuws over de Mexicaanse griep. Inmiddels hebben veel supermarkten een zeep-dispenser hangen. Altijd handig om even te gebruiken voordat je je aan zo’n besmettelijk karretje waagt. En verder vermeldde de krant dat kappers en schoonheidsspecialisten vanaf nu met mondkapjes en plastic handschoenen aan moeten werken. Over kassieres, bediendes op de kaasafdeling, boekverkopers of apothekers is nog niets gezegd. De Omaanse scholen zijn nog steeds vrij. De Internationale niet en ik ken niemand (en ook niet iemand die iemand anders zou kennen) met de Mexicaanse griep.