Het weblog van Carola

06-10-2009

Dwars door Oman - Vakantie!

Het had de Sultan behaagd om de private sector wel 5 vrije dagen te geven voor Eid al Fitr en de overheidssector kreeg er 4. Dat betekende dat we officieel vrij kregen vanaf 19 september, terwijl we daaraan vooraf al het weekend hadden. Kortom, het was feest en we konden er dus makkelijk uit voor een dag of acht. Omdat we al tijden de trip naar Salalah eens met de auto wilde maken, was dit het moment om dat te gaan doen. We wilden in vier dagen afzakken naar Salalah en daar dan nog eens drie nachten in een hotel overnachten voordat we dan in één lange ruk de duizend kilometer van Salalah naar Muscat terug zouden gaan rijden.

De planning van te voren kostte enige dagen. Er moest ontzettend veel nagedacht worden, gepakt en gekookt en ingevroren. Ervaren als wij inmiddels zijn, mag ik wel zeggen dat het eigenlijk allemaal volgens plan verliep. Ik kan nu, na terugkomst, verklaren dat wij NIETS vergeten waren! Waarvoor lof. Voor onszelf.

We vertrokken de eerste dag ’s morgens om negen uur. Alleen al om Muscat uit te komen en een beetje in de vrije natuur te zijn, kost tijden, dus voordat we een stop konden maken voor de eerste koffiepauze, waren we al een paar uur verder. Dit zijn dingen die je moet accepteren als je hier wilt reizen. De afstanden zijn enorm en je moet gewoon rekening houden met uren en uren in de auto. Maar onderweg heb je dan wel de meest mooie landschappen! En als beloning voor een dag rijden vind je ’s avonds altijd een mooie plek om te overnachten in de vrije natuur met om je heen, niets. Heel veel niets. Mooi niets, met heldere sterrenhemels waar we deze keer echt van konden genieten want het was nieuwe maan (uiteraard, want de Ramadan eindigt als de nieuwe maan te zien is) en dus donker op een klein streepje maanlicht na.

De volgende dag reden we door naar wat wij ooit kenden, twaalf jaar inmiddels geleden, als three- palmtree lagoon. Een lagune die van ver af, als je aan kwam rijden over de eindeloze kale kustvlakte ten zuiden van Duqm, te herkennen was aan de drie palmen die aan het toegangsweggetje stonden. Inmiddels is three-palmtree lagoon verworden tot one-and-a-half-palmtree lagoon maar voor de rest is het er nog net zo mooi als twaalf jaar geleden: volslagen ongerept, lage duintjes waar je prachtige plekken kunt vinden om te kamperen en vooral doodstil. En de zee was warm en heerlijk en (door de nieuwe maan) wel een beetje wild waardoor ik bijna echtgenoot kwijtraakte, maar gelukkig liep het goed af. De volgende dag bleek dat we die nacht bezoek hadden gehad van kamelen, vosjes en talloze krabbetjes, maar aangezien ze allemaal uit onze tenten waren gebleven, hadden we er niets van gemerkt. We reden door naar Ras Madrakah, een van de meest zuidelijke kapen van Oman die bekend is om het zwarte gesteente waar je doorheen rijdt voordat je bij de zee komt waar we gingen lunchen. Van daaruit was het nog maar een paar uur naar Wadi Shuwaimiah die juist weer verblindend wit is en waar je langs gordijnen van travertijn rijdt. Aan het eind van deze wadi liggen een aantal poeltjes waardoor daar een prachtige, bijna onbekende kampeerplaats, is. De weg door de wadi is ontzettend moeilijk berijdbaar door de hobbels en keien en daardoor vind je zelden anderen op deze plek. We hadden dus weer een schitterende kampeerplek! Ok, de volgende dag wat kakkerlakken als blinde passagiers, maar die hebben we onderweg uit de auto gegooid.