Het weblog van Carola

16-10-2009

Vakantie in het zuiden van Oman - deel 2

Vanaf wadi Shuwaimiah reden we over de eindeloze grintvlaktes in de richting van de Empty Quarter, een woestijngebied met enorme zandduinen dat Oman scheidt van de emiraten en Saudi Arabie. Dit is een van de gebieden waar Oman zijn rijkdom vandaan haalt. We reden langs olievelden vol met ja-knikkers. Die olievelden hebben allemaal bekende namen, bekend voor ons althans omdat op het PDO kamp de straatnamen ontleend zijn aan die velden, kortom, we reden langs miljarden en miljarden aan dollars die daar in de vorm van olie onder de grond zitten.

We gingen lunchen in Harweel - waar een gigantische installatie wordt gebouwd om meer olie te kunnen produceren - omdat één van onze mede-wadigangers daar regelmatig zit en de plek dus kent. Ook wel eens leuk om te lunchen in een kantine die doorgaans gebruikt wordt door "de mannen in het veld".

Na de lunch en uitleg over wat ze daar nu eigenlijk doen (sorry, ik heb het allemaal wel begrepen, maar het is een heeeeel lang verhaal en het heeft te maken met zuur gas en olie en allerlei andere dingen) reden we door naar de Empty Quarter, waar we die nacht wilden kamperen om de volgende dag geodes te gaan zoeken en daarna Ubar te bezoeken.

Geodes heb ik, net zoals Ubar overigens, al eens eerder beschreven in een weblog. Het zijn een soort holle bloemkolen van steen en echtgenoot wil niet dat ik ze zo noem. Als je ze openzaagt, vind je prachtige kristallen aan de binnenkant. Er is een plek in de Empty Quarter waar je ze zo opraapt. Zit je er honderd meter vandaan, dan vind je niets meer. We hebben er weer een heleboel gevonden en ze liggen inmiddels uiterst decoratief op het terras.

Na een nacht met weer een onmetelijke sterrenhemel boven ons, waren we al vroeg op. We wilden nog een bezoek aan Ubar brengen ("The lost city of Ubar") waar eigenlijk niets te zien is, maar het is het idee! Ooit lag deze stad aan de kamelenroute van Oman naar naar het Middellandse Zeegebied waarbij ze dan vaak een stop maakten in Ubar omdat dat een ware oase in de woestijn was. Vorig jaar reden we nog naar Ubar over een verschrikkelijke wasbordweg; inmiddels is daaraan evenwijdig een prima asfaltweg aangelegd, wat de reisduur aanmerkelijk verkortte. De stad was ooit gebouwd op een grot waar veel water was. In die grot waren baden voor mannen en vrouwen en er voerden lange trappen naar beneden naar de putten en de baden. Die waterbron was ook de oorzaak voor de ondergang van de stad. Het water had de enorme onderaardse holte uitgeloogd in de kalksteen en op een gegeven moment is de stad in die holte weggezakt. Het piepkleine museumpje-in-een-houten-keet dat nu wat droevig bij de resten van de stad staat, was deze keer geopend. We betaalden wel 500 baizas (1 euro) om in een schuur naar wat verkleurde foto's van de opgravingen te kijken en wat Omaanse handicrafts. De man aan de kassa deed voor die 500 baizas wel helemaal speciaal voor ons de deur open en hij was niet te beroerd om antwoord te geven op al onze vragen. Voor zover hij dat kon, tenminste. Ik denk trouwens wel dat de nieuwe asfaltweg zal zorgen voor meer aanvoer van bezoekers omdat het daardoor makkelijk op een dag vanuit Salalah te doen zal zijn. Ongetwijfeld zullen ze dan de entree, het museum en de uitleg bij de opgraving wat oppoetsen tot een wat aantrekkelijker geheel, want uiteindelijk ligt hier toch een interessant stuk geschiedenis.