Het weblog van Carola

12-04-2010

Naar Dubai en terug

Echtgenoot moest naar Dubai en ik mocht mee. Soms is de behoeft groot om er even “uit” te zijn en Dubai of Abu Dhabi liggen dan voor de hand. Meestal gaan we met de auto, het is per slot van rekening maar een uur of vijf naar Dubai en zo’n zes naar Abu Dhabi en dan ben je echt even in een heel andere wereld, maar deze keer zouden we gaan vliegen.

De luchthaven van Muscat ondergaat momenteel een ingrijpende verbouwing. Er komen hele nieuwe vleugels bij en veel meer winkels. De oude koffieplekken zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor nieuwe koffiepunten met lekkere stoelen waar je op je gemak op je vliegtuig kunt wachten. Het geheel oogt nieuw, modern en heel erg mee met de vaart der volkeren.

Het land verlaten is dus geen probleem. Het land weer inkomen, echter, kan nog wel eens een beetje fout gaan. Niet echt fout, je komt er echt wel in, maar gewoon zo’n beetje fout waardoor je niet meer weet hoe je het hebt.

Kijk, als toerist is er geen probleem: je koopt een visum bij aankomst en je mag meteen doorstomen, je hoeft niet eens meer in de rij voor de paspoort controle te gaan staan. Maar wij, als “ingezetenen” hebben een “residence card” en dat betekent weer dat je bij de douane alleen maar je residence card voor de scanner hoeft te houden en een duimafdruk hoeft te maken en dan ontsluiten de electronische poortjes zich vanzelf. Je paspoort hoef je niet eens meer te laten zien, want zonder paspoort had ik nooit een residence card gekregen dus het een sluit het ander daar uit.

Goed, bij terugkomst, ik dus met mijn residence card en mijn duim naar zo’n poortje. Maar wat ik ook deed en hoe ik mijn duimafdruk ook probeerde neer te zetten, het poortje ging niet open terwijl de rij achter mij wel langer werd.

Op enige afstand stond een douane ambtenaar mijn geklungel aan te kijken en uiteindelijk besloot hij in te grijpen. Of ik mijn paspoort bij me had. Ja. En waar was mijn residence card? Hier. En welke duim ik dan wel had gebruikt? Nou deze. Voorzichtig pakte hij me bij mijn duim en begon voor te doen hoe ik mijn duim neer moest zetten, maar mooi dat ook hij het poortje niet open kreeg. Maar de man liet zich nu niet meer voor een gat vangen en vroeg nogmaals naar paspoort en residence card. En toen opeens zag hij waarom het poortje niet open ging: de foto op mijn paspoort was anders dan de foto op mijn residence card en dan is het dus logisch dat het poortje niet wil ontsluiten ….. (?).

Blij dat hij het probleem opgelost had, drukte hij op een knop waardoor het poortje open ging. Toen ik nog even over mijn schouder keek om hem nog eens vriendelijk toe te lachen, zag ik dat de man achter mij het poortje ook niet open kreeg.

En nu ben ik zo benieuwd of die man ook verschillende foto’s op paspoort en residence card had!

Het is altijd weer heerlijk om terug te komen in Oman. Echt waar. Dubai mag dan een wonder van architectonische hoogstandjes zijn – je kijkt echt je ogen uit naar de gebouwen, maar ook naar de spiksplinternieuwe metro - Oman is wel een stuk authentieker, gemoedzamer en gevarieerder en landschappelijk natuurlijk niet te verslaan!

Reacties:

Uw reactie:

Naam


Email
Reactie