Het weblog van Carola

23-04-2010

Feestdagen in Oman

De tweede Eid kwam er aan en uiteraard wilden we er weer een dag of wat op uit. Maar ja, dat plannen hier, hè! Je weet nooit precies wanneer je vrij bent.

De “eerste” of de “tweede Eid” oftewel Eid al Fitr en Eid al Addah, zijn begrippen voor ons. In Nederland spreken we van het suikerfeest (de eerste Eid, het feest dat gevierd wordt na de Ramadan) en het slacht- of offerfeest, waar je in Nederland minder van merkt.

We waren zoals altijd weer afhankelijk van de geleerden en de maan om te horen wanneer we precies vrij zouden zijn. Maar dat het deze keer extra lang zou zijn, wisten we al wel, omdat de Sultan had besloten dat het offerfeest dit jaar vrije dagen zou opleveren in combinatie met National Day. Om het lastig te maken: National Day valt op 18 november en dan heb je dus geen vrij…. De Sultan besluit gewoon elk jaar wanneer je dan wel vrij hebt voor National Day en dit jaar zou het dus in combinatie met de Eid zijn.
Uiteindelijk werd het een hele week. Plannen dus!

We zouden drie nachten weggaan, met drie auto’s; een nacht in de Empty Quarter en twee nachten aan het strand van Bar al Hikman. Op die manier zouden we iedereen, kinderen en volwassenen, tevreden houden.
Uiteindelijk gingen we met vijf auto’s en dat is eigenlijk te veel omdat de kans op tijdverlies door lekke banden of andere pech gewoon groter is, maar we hebben gelukkig op de hele rit maar één keer een lekke band gehad en het verliep echt allemaal gesmeerd!

De Empty Quarter heet niet voor niets zo. Het is het grootste zandgebied van Oman en het loopt door in Saudi Arabië wat altijd weer wat ongemakkelijke gevoelens oproept, omdat je het niet moet wagen in de buurt van de grens te komen. Zoals we deze keer merkten……

Na een heerlijke namiddag, waarin de kinderen van de zeker 100 meter (tot wel 200 meter!) hoge duinen afgleden op vuilniszakken en wij tot laat bij het kampvuur zaten, ruimden we de volgende dag op ons gemak alles weer op en vertrokken we in convooi richting Bar al Hikman.

Zoals gewoonlijk hielden we een flinke afstand tussen de auto’s, want om nou kilometers lang in de stofwolk van je voorganger te rijden, is niet echt leuk. Doordat we zoveel afstand hielden, merkten we niet dat we op een gegeven moment drie auto’s kwijt waren. Wij, de eerste twee auto’s, hadden nog walkie-talkie contact, maar de andere drie waren al te ver weg. Ze hadden het nog wel geprobeerd, toen ze aangehouden werden door de grenspolitie die opeens, als vanuit het niets vanachter een duin aan kwam scheuren. Ze hadden eerst al de eerste twee auto’s gezien en toen er nog een derde, een vierde en een vijfde achteraan kwamen, vonden ze het te gek worden. Waar men heen ging en waar men vandaan kwam? En of ze Arabisch spraken en waar ze woonden en hoe vonden ze Oman en mochten ze misschien een blikje cola? Of twee?

Kortom, het werd een gezellig onderonsje, waar wij, zeker tien kilometer verderop niets van meegekregen hadden. Sterker nog, we zagen al ellende voor ons met geklapte banden of tot in de assen weggezakte auto’s. Maar niets van dat alles dus, het was gewoon de grenspolitie die om een praatje verlegen zat.

Reacties:

Uw reactie:

Naam


Email
Reactie